نیو فان | دانلود فیلم

دسته‌بندی نشده Archives - صفحه 40 از 2249 - نیو فان | دانلود فیلم

توضیحات
--


دانلود فیلم Under An Arctic Sky 2017 با کیفیت بالا

دانلود رایگان فیلم زیر یک قطب شمال با لینک مستقیم و کیفیت ۷۲۰p و ۱۰۸۰p

**کیفیت Blu-Ray 1080p به زودی**

**زیر نویس فارسی به زودی**

Under An Arctic Sky 2017 New Movie

دانلود فیلم زیر یک قطب شمال از دانلود مووی

 فیلم Under An Arctic Sky 2017

مشخصات فیلم:Under An Arctic Sky 2017

ژانر:مستند , کوتاه , ورزشی , ماجرایی

سایت منتشر کننده:Download Movieدانلود مووی

لینک IMDB: IMDB

امتیاز فیلم: ۷٫۱/۱۰

محصول کشور: آمریکا

فرمت: MKV

مدت زمان: ۴۰ دقیقه

کارگردان: Chris Burkard

بازیگران: Chris Burkard, Sam Hammer, Steve Hawk, Sigurdur Jonsson

زبان فیلم :انگلیسی , ایسلندی

تاریخ انتشار: ۲۰۱۷

خلاصه داستان: گروهی موج‌سوار ماجراجو در اواسط زمستان به نقطه‎ای از ایسلند سفر می‎کنند تا امواجی ایده‎آل را برای موج‌سواری پیدا کنند. اما چند روز بعد در آنجا طوفانی بی‎سابقه شروع می‎شود و سفر این گروه موج‎سوار را بسیار سخت می‎کند و…

علاقمندان به فیلم Under An Arctic Sky 2017 می توانند نسخه اصلی را در سایت دانلود مووی به صورت کاملا رایگان ، با لینک مستقیم و با بالاترین کیفیت دانلود نموده و از تماشای آن لذت ببرند.

برای رفاه حال کاربران محترم، پخش کامل و آنلاین فیلم با کیفیت بالا در سایت قرار داده شده است


بخـش دانــلود فــیلم Under An Arctic Sky 2017

دانلود نسخه زبان اصلی با کیفیت WEB-DL 1080p
دانلود با لینک مستقیم از دانلود مووی

دانلود نسخه زبان اصلی با کیفیت WEB-DL 720p
دانلود با لینک مستقیم از دانلود مووی

دانلود نسخه زبان اصلی با کیفیت WEB-DL 480p
دانلود با لینک مستقیم از دانلود مووی



توجه: در صورتی که لینک دانلود را دریافت نکردید یا مشکلی دارید با آی دی زیر در تلگرام در تماس باشید :
@javadrazvini

کانال تلگرام دانلود مووی:@TubFilm
صفحه اینستاگرام دانلود مووی: Downloadmovie.ir

تماشای آنلاین فیلم Under An Arctic Sky 2017

برای اولین بار در بین سایت های ایرانی تماشای آنلاین فیلم ها با کیفیت بالا


به گزارش مجله فیلم

اردیبهشت امسال بود که شرکت هاسبرو از تصاحب حقوق مجموعه و برند Power Rangers خبر داد. این شرکت که در زمینه سرگرمی فعالیت می‌کند، اعلام کرد که مجموعه Power Rangers را با قراردادی به ارزش ۵۲۲ میلیون دلار از سابان خریداری کرده است. حال در جدیدترین اخبار سینما و تلویزیون، هاسبرو از در دست ساخت بودن دنباله فیلم Power Rangers خبر داده است. برایان گلدنر، مدیرعامل هاسبرو به‌تازگی بیانیه‌ای رسمی منتشر کرده است که در این بیانیه، او گفته که هاسبرو در حال ساخت فیلم جدیدی از مجموعه پاور رنجرز است. با اینکه جزئیات بیشتری از جمله زمان انتشار آن اعلام نشده، اما او تایید کرد که این فیلم، دنباله فیلم قبلی این مجموعه خواهد بود و یک ریبوت نیست.

هاسبرو پیش از این از برنامه خود برای ساخت فیلم جدید Power Rangers خبر داده بود که با توجه به عملکرد ضعیف فیلم قبلی این مجموعه که در سال ۲۰۱۷ منتشر شد، تصور می‌شد که این فیلم یک ریبوت باشد. این فیلم مراحل و روزهای اولیه توسعه خود را سپری می‌کند و اطلاعات بیشتری از آن در دسترس نیست. به احتمال زیاد هاسبرو به‌زودی فرآیند انتخاب نویسنده و کارگردان دنباله فیلم Power Rangers را آغاز خواهد کرد که در ادامه احتمالا شاهد امضای قرارداد جدید با بازیگران قسمت اول این فیلم خواهیم بود. با این حال، هنوز مشخص نیست دنباله این فیلم توسط شرکت لاینزگیت منتشر خواهد شد یا اینکه شاهد همکاری هاسبرو با پارامونت پیکچرز برای ساخت و انتشار این فیلم خواهیم بود.

همانطور که پیش از این نیز اعلام شده بود،‌ هاسبرو بار دیگر اعلام کرد که اولین محصولات تولید شده این شرکت براساس مجموعه Power Rangers در بهار سال ۲۰۱۹ عرضه خواهند شد. فیلم Power Rangers در سال ۲۰۱۷ به‌روی پرده‌های سینما رفت که با نقدهای متوسط و ضعیفی مواجه شد و در گیشه نیز عملکرد متوسطی را داشت. این فیلم که با بودجه ۱۰۰ میلیون دلاری تولید شده بود، تنها ۱۴۲.۳ میلیون دلار در سراسر جهان فروش کرد. دیکر مونتگمری، نائومی اسکات، بکی جی، آر جی سایلر، لودی لین، الیزابت بنکس، برایان کرانستون و بیل هیدر از جمله بازیگرانی هستند که در فیلم Power Rangers حضور دارند و به ایفای نقش پرداخته‌اند.

منبع خبر

گرد آوری : مجله فیلم


دانلود فیلم The Lost Brother 2017 با کیفیت بالا

دانلود رایگان فیلم برادر از دست رفته با لینک مستقیم و کیفیت ۷۲۰p و ۱۰۸۰p

**کیفیت Blu-Ray 1080p به زودی**

**به همراه زیر نویس فارسی**

The Lost Brother 2017 New Movie

دانلود فیلم برادر از دست رفته از دانلود مووی

 فیلم The Lost Brother 2017

مشخصات فیلم:The Lost Brother 2017

ژانر:جنایی , غم انگیز , مهیج , ماجرایی

سایت منتشر کننده:Download Movieدانلود مووی

لینک IMDB: IMDB

امتیاز فیلم: ۶٫۶/۱۰

محصول کشور: آرژانتین , اروگوئه , اسپانیا , فرانسه

فرمت: MKV

مدت زمان: ۱۱۳ دقیقه

کارگردان: Irael Adrian Caetano

بازیگران: Leonardo Sbaraglia, Daniel Hendler, Angela Molina, Alian Devetac

زبان فیلم :اسپانیایی

تاریخ انتشار: ۷۲۰۱

خلاصه داستان: ستارتی ، یک کارمند عادی که به تازگی از کار اخراج شده است ، از بوئنوس آیرس به لاپاچیتو یک شهر در استان چاکو سفر می‎کند. او باید از اجساد مادر و برادرش که کشته شده‎اند ، مراقبت کند تا بتواند پول بیمه‎ی آنها را دریافت کند و به برزیل برود. اما…

علاقمندان به فیلم The Lost Brother 2017 می توانند نسخه اصلی را در سایت دانلود مووی به صورت کاملا رایگان ، با لینک مستقیم و با بالاترین کیفیت دانلود نموده و از تماشای آن لذت ببرند.

برای رفاه حال کاربران محترم، پخش کامل و آنلاین فیلم با کیفیت بالا در سایت قرار داده شده است


بخـش دانــلود فــیلم The Lost Brother 2017

دانلود نسخه زبان اصلی با کیفیت WEB-DL 1080p
دانلود با لینک مستقیم از دانلود مووی

دانلود نسخه زبان اصلی با کیفیت WEB-DL 720p
دانلود با لینک مستقیم از دانلود مووی

دانلود نسخه زبان اصلی با کیفیت WEB-DL 480p
دانلود با لینک مستقیم از دانلود مووی


دانلود زیرنویس هماهنگ با تمام کیفیت های بالا

دانلود زیرنویس هماهنگ با تمام کیفیت های بالا



توجه: در صورتی که لینک دانلود را دریافت نکردید یا مشکلی دارید با آی دی زیر در تلگرام در تماس باشید :
@javadrazvini

کانال تلگرام دانلود مووی:@TubFilm
صفحه اینستاگرام دانلود مووی: Downloadmovie.ir

تماشای آنلاین فیلم The Lost Brother 2017

برای اولین بار در بین سایت های ایرانی تماشای آنلاین فیلم ها با کیفیت بالا


به گزارش مجله فیلم

هشدار: این متن داستان فیلم را لو می‌دهد.

«ددپول ۲» (Deadpool 2) ضعیف‌ترین و بی‌در و پیکرترین فیلم کامیک‌بوکی‌ای است که از زمان «جوخه‌ی انتحار» (Suicide Squad) دیده‌ام. بله، می‌‌دانم جایی در این میان عمل شنیعی به اسم «جاستیس لیگ» (Justice League) هم وجود دارد. ولی اهمیتی ندارد. یا «جاستیس لیگ» آن‌قدر بد است که وقتی داشتم جمله‌ی اول را می‌نوشتم اصلا بهش فکر نمی‌کردم و اصلا آدم حسابش نکردم که در این مقایسه نقشی داشته باشد یا «جاستیس لیگ» آن‌قدر بهتر از «ددپول ۲» است که به‌طور ناخودآگاه مجبور شدم برای پیدا کردن فیلم ضعیفی در حد و اندازه‌اش از روی آن عبور کنم و به عقب‌تر بروم. خودتان هرکدام را که دوست داشتید انتخاب کنید. مهم این است که هر انتخابی کنید، چیزی درباره‌ی اصل مطلب تغییر نمی‌کند. درست شنیدید: «ددپول ۲» اگرچه مثل قسمت اول با ماموریتِ نجات دادن طرفداران فیلم‌های ابرقهرمانی از شر فیلم‌های بی‌رمق و پاستوریزه و کُند و حوصله‌سربرِ این روزها وارد میدان شد، اما هرچه قسمت اول در این کار موفق شده بود، قسمت دوم نه تنها شکست خورده است، بلکه خودش هم به جمع همان فیلم‌هایی که قصد انتقاد کردن ازشان را داشت پیوسته است. خب، حالا که از نظرم کلی‌ام درباره‌ی فیلم آگاه شدید و اگر با آن مخالف هستید، اما تحمل خواندن چیزی به جز تعریف و تمجید از فیلم را ندارید می‌توانید همین الان با خیال راحت این صفحه را ببندید و بروید. من منتظر می‌ایستم. (به ساعتش نگاه می‌کند). (تلگرامش را چک می‌کند). (پُستی درباره‌ی افزایش قیمت دوغ در عرض چهار روز می‌خواند و سرش را تکان می‌دهد). (جوکی درباره‌ی نگران نبودن می‌‌خواند و لبخند می‌زند). خب، من برگشتم. فقط می‌خواستم خیال‌مان را از دست عده‌ای که به هوای خواندنِ چیزی که خودشان از فیلم می‌خواهند به این مطلب سر می‌زنند و وقتی با خلاف آن در دو خط اول روبه‌رو می‌شوند، کاری به ادامه‌ی متن و دلایلی که مطرح می‌شوند ندارند و یکراست به کامنت‌ها هجوم می‌آورند خلاص شویم. این‌طوری با خیال راحت می‌توانیم خودم و خودتان تا ته ماجرا با هم برویم.

خب، داشتم چه می‌گفتم؟ آهان، قسمت اول «ددپول» حکم یک هوای تازه در فضای آلوده و سرطانی و افسرده‌ی فیلم‌های ابرقهرمانی را داشت. در همان سالی که فیلم‌های ابرقهرمانی عمیقا تکراری و مشکل‌داری مثل «بتمن علیه سوپرمن»، «جوخه‌ی انتحار»، «دکتر استرنج»، «افراد ایکس: آپوکالیپس» و «کاپیتان آمریکا: جنگ داخلی» را داشتیم، «ددپول» احتمالا با وجود تمام دیوار چهارم شکستن‌هایش نمی‌توانست حدس بزند که چقدر از دیدن صورت جزغاله‌اش داریم کیف می‌کنیم. «ددپول» فیلم بی‌عیب و نقصی نبود، اما فاکس با این فیلم نشان داد که استودیوهای هالیوودی می‌توانند خودشان را رستگار کنند: همان فاکسی که یک‌بار دهانِ ددپول را گِل گرفته بود (مثل این می‌ماند که چشمان لیزری و قدرت فرابشری سوپرمن را ازش بگیرند)، فیلمی با محوریت این کاراکتر ساخته بود که با جسارت تمام تا ته ماجرا به او وفادار بود. تماشای اینکه کاراکتر کامیک‌بوکی بیش‌فعال و دیوانه‌ای مثل ددپول آزاد است تا هر کاری دوست دارد بکند باورنکردنی بود. آن فیلم به خاطر بودجه‌ی پایینش توانایی دنباله‌روی از یک سری از کلیشه‌های فیلم‌های ابرقهرمانی هالیوودی از جمله نبرد پایانی گران‌قیمت، اکشن‌های غول‌آسا همراه مقدار زیادی تخریبگری و روایت داستانی بلند و طولانی با کاراکترهای پُرتعداد را نداشت. بنابراین نه تنها فیلم از ساختار داستانگویی بسته‌تر و محدودتر و مستحکم‌تری بهره می‌برد، بلکه تمرکز فیلم روی مزه‌پراکنی‌های هوشمندانه‌ی ددپول بود تا چیز دیگری. استقبال از آن فیلم باعث شد تا فاکس حساب ویژه‌ای روی فیلم‌های ابرقهرمانی مستقلِ غیرمعمول باز کند و با «لوگان» به موفقیت بزرگ‌تری برسد. تمام اینها اما به این معنی نبود که راه برای «ددپول ۲» باز است. اتفاقا برعکس. قسمت اول «ددپول» به عنوان آغازکننده‌ی یک مجموعه‌ی جدید کارش را به بهترین شکل ممکن انجام داده بود. اما حقیقت این است که «ددپول» بیشتر از اینکه فیلم ایده‌آلی باشد، فیلمِ دورانش بود. یعنی زمانی که این فیلم در آن اکران شد یکی از فاکتورهای تاثیرگذار در موفقیتش بود. از آنجایی که فیلم چه از لحاظ خشونت بی‌پرده و چه از لحاظ جوک‌های منشوری‌اش در تضاد با فیلم‌های ابرقهرمانی کودکانه‌پسند دیگر قرار می‌گرفت، «ددپول» غیرمنتظره ظاهر شد. نمی‌خواهم بگویم فیلم به خودی خود هیچ چیز قابل‌توجه‌ای ندارد و به خاطر مقایسه با آثار هم‌رده‌اش به موفقیت رسید، اما می‌خواهم بگویم هرچه «ددپول» به عنوان استارت دوباره این کاراکتر در سینما عالی بود، اما مسابقه‌ی اصلی تازه بعد از استارت شروع می‌شود.

deadpool 2

این مجموعه با قسمت دوم باید دو چیز را ثابت می‌کرد: اول باید ثابت می‌کرد که موفقیت قسمت اول اتفاقی نبوده است و حالا که به خودی خودِ فیلم غیرمنتظره‌ای حساب نمی‌شود، می‌تواند طرفداران را به اندازه‌ی گذشته شگفت‌زده کند و دوم باید ثابت می‌کرد که همان‌طور که راه و روشِ کار به عنوان آغازکننده‌ی یک مجموعه جدید را می‌دانست، آیا می‌تواند راه و روشِ دنباله‌سازی را هم به بقیه آموزش بدهد یا نه. «ددپول ۲» از هیچکدام از این دو ماموریت اصلی سربلند بیرون نیامده است. این فیلم نه تنها نمی‌تواند خودش را ثابت کند، بلکه یک به یک بدترین کلیشه‌های دنباله‌سازی هالیوودی را اجرا می‌‌کند. به عبارت بهتر اتفاقی که در رابطه با «ددپول ۲» افتاده است، تکرار همان سناریوی «کینگزمن: دایره طلایی» (Kingsman: The Golden Circle) از سال گذشته است. هر دو حاصلِ اقتباس‌هایی از روی کاراکترهای کامیک‌بوکی کمترشناخته‌شده‌ای در فضای جریان اصلی بودند که هر دو به همان سرعت که یک شبه ره صد ساله را رفتند، به همان سرعت هم سقوط کردند؛ اگر «کینگزمن: سرویس مخفی» از هر فرصتی برای طعنه زدن به فیلم‌های کلاسیک جیمز باند و شوخی با عناصر و اجزای داستان‌های جاسوسی استفاده می‌کرد، قسمت اول «ددپول» این کار را با فیلم‌های ابرقهرمانی می‌کرد. هر دو فیلم‌هایی هستند که نان لحنِ هجوآمیزِ جنون‌آمیزشان را می‌خورند؛ اما هرچه تماشای مبارزه‌ی کلیسا در «سرویس مخفی» به مدت یک سال در فضای اینترنت سروصدا به پا کرد، تکرار همان سکانس در لوکیشن دیگری در «دایره طلایی» به یکی از نقاط ضعفش تبدیل شد. هرچه مبارزه‌ِ کالین فرث با چتر پیشرفته‌اش در قسمت اول ذوق‌مرگ‌کننده بود، تکرار همان در فیلم دوم حوصله‌سربر بود. هر دوی فیلم‌های مشکل‌‌داری بودند که با دنباله می‌توانستند به فیلم‌های صیقل‌خورده‌تر و کامل‌تری تبدیل شوند. بالاخره حالا که هیچکدام از این دو نمی‌توانستند با قسمت دوم مشکلاتشان را پشتِ تازگی و غیرمنتظره‌بودنشان مخفی کنند، مجبورند به فیلم‌های بهتری تبدیل شوند تا غافلگیری فیلم اول را به شکل دیگری تکرار کنند. یا چرا راه دوری برویم؛ در همین دنیای فیلم‌های ابرقهرمانی فاکس، «افراد ایکس: روزهای گذشته آینده» و «افراد ایکس: آپوکالیپس» را داریم: هرچه سکانس سوپراسلوموشنِ کویک‌سیلور در فیلم اول به یکی از هایلایت‌های سینمای ابرقهرمانی سال تبدیل شد و امکان نداشت دو نفر به هم برسند و درباره‌ی غافلگیرشدنشان با این سکانس توی حرف یکدیگر نپرند و قهقه نزنند، در جریان تکرار سکانس مشابه‌ای در «آپوکالیپس» هیچ حسی نداشتم.

اگرچه از عمر این مجموعه فقط دو فیلم گذشته است، اما «ددپول ۲» به اندازه‌ی یک مجموعه‌ی کهنسال، خسته و تکراری احساس می‌شود

اما خیلی کم پیش می‌آید که یک دنباله‌ی هالیوودی تصمیم بگیرد تا تا تحت تاثیرِ موفقیت قسمت اول قرار نگیرد و به جای سرمایه‌گذاری روی موفقیت قسمت قبل، تجربه‌‌ی تازه‌ای با استفاده از اجزای فیلم اول بسازد. به جای ارائه‌ی همان چیزی که طرفداران فکر می‌کنند می‌خواهند، چیزی که نمی‌دانند می‌خواهند را بهشان بدهد. خیلی کم پیش می‌آید تا یک دنباله کار آسان را انجام ندهد. کار آسان چیست؟ همان فیلم اول را در ابعادی بزرگ‌تر، تاریک‌تر و شلوغ‌تر اما کودن‌تر و سطحی‌تر عرضه کنند. نتیجه دنباله‌ای است که کاملا فراموش می‌‌کند که چرا فیلم اول این‌قدر مورد استقبال قرار گرفت. «ددپول» و «کینگزمن: سرویس مخفی» به این دلیل مورد استقبال قرار گرفتند چون تازگی داشتند. چه کسی گفته است که تکرار همان چیزهایی که دیده بودیم فکر خوبی است. چیزی که فیلم‌هایی مثل «ددپول»، «سرویس مخفی» و «روزهای گذشته‌ی آینده» را به فیلم‌های منحصربه‌فردی در بین فیلم‌های هم‌تیر و طایفه‌شان تبدیل می‌کند این است که در آنها خلاقیت به خرج رفته است و هر سه از داستان‌های مستحکم و هدفداری بهره می‌برند که تمام سکانس‌های معروفشان در دل تار و پود این داستان بافته شده است. در نتیجه با دنباله‌های بی‌هویتی روبه‌رو می‌شویم که خط داستانی نصفه و نیمه‌شان فقط بهانه‌ای برای بازسازی بهترین لحظاتِ فیلم‌های قبلی و چسباندن آنها به یکدیگر است. از همین رو این دنباله‌ها نه تنها چیز جدیدی برای عرضه ندارند، بلکه به خاطر جنبه‌‌ی کپی‌پیست‌شده‌شان، مشکلات قسمت اول را تکرار می‌کنند و تمام ویژگی‌های قابل‌تحسین و دوست‌داشتنی قسمت قبل را هم نادیده می‌گیرند. بزرگ‌ترین خطری که دنباله‌‌ی فیلم‌هایی مثل «ددپول» و «سرویس مخفی» را تهدید می‌کند این است که قسمت‌های اولشان بیشتر از اینکه فیلم‌های واقعا نوآورانه‌ای باشند، فیلم‌هایی نوآورانه‌تر از فیلم‌های مارول و دی‌سی بودند. و حقیقت این است که فیلم‌های مارول و دی‌سی استاندارد قابل‌اتکایی برای سنجش کیفیت دیگران نیستند. اینکه ماشینی مثل سمند بهتر از پراید است، به این معنی نیست که سمند حرف ندارد. در برابر فیلم‌های اکثرا خنثی مارول و دی‌سی، بقیه کافی است فقط کمی تلاش کنند و کمی تیز و بُرنده‌تر ظاهر شوند تا به‌طور اتوماتیک بالاتر از آنها قرار بگیرند.

deadpool 2

به خاطر همین است می‌گویم «ددپول ۲» باید ثابت می‌کرد که به عنوان یک فیلم مستقل، اثر ساختارشکن و شگفت‌انگیزی است. با این حال اگرچه از عمر این مجموعه فقط دو فیلم گذشته است، اما «ددپول ۲» به اندازه‌ی یک مجموعه‌ی کهنسال، خسته و تکراری احساس می‌شود. نه تنها کفگیر سازندگان در زمینه شوخی‌ها به ته دیگ خورده است، بلکه این فیلم یک به یک با تمام کلیشه‌های بد بلاک‌باسترهای هالیوودی محاصره شده است. «ددپول ۲» فیلم دورویی است. از یک طرف طوری رفتار می‌کند که انگار ساطور به دست گرفته است و می‌خواهد تمام فیلم‌های هم‌تیر و طایفه‌اش را که از آنها متنفر است سلاخی کند و روی جنازه‌های خون‌آلودشان جشن بگیرند، اما از طرف دیگر خودش به جمع همان کسانی که به سخره‌شان می‌گیرد می‌پیوندد. واقعا در دوران عجیبی به سر می‌بریم. «ددپول ۲» در حالی به امثال «اونجرز: جنگ اینفینیتی»‌ها و «بتمن علیه سوپرمن»‌ها طعنه می‌اندازد که نه تنها «جنگ اینفینیتی» چه از لحاظ داستانگویی و چه از لحاظ شوخ‌طبعی یک سر و گردن بالاتر از فیلمی که به کمدی لجام‌گسیخته‌اش می‌نازد قرار می‌گیرد، بلکه دچار همان داستانگویی سست و ساختار شلخته‌ی «بتمن علیه سوپرمن» شده است. اولین مشکلِ «ددپول ۲» این است که مثل نسخه‌ی بلند تریلرهای تبلیغاتی‌اش می‌ماند. آن تریلر را به یاد می‌آورید که ددپول بعد از روبه‌رو شدن با صحنه‌ی مورد حمله قرار گرفتن یک پیرمرد در یک کوچه‌ی تاریک، سعی می‌کند تا به شکل کلارک کنت، لباسش را در کیوسک تلفن عوض کند. یا آن ویدیویی که او در قالب باب راس فرو می‌رود. یا آن ویدیویی که ددپول به دیدن دیوید بکهام می‌رود تا به خاطر شوخی با او در فیلم قبلی ازش معذرت‌خواهی کند. «ددپول ۲» همچون چسباندن یک سری از این کلیپ‌ها به یکدیگر به مدت دو ساعت است. شاید این کلیپ‌ها به عنوان یک ویدیوی ۲ دقیقه‌ای بامزه باشند، اما تکرارِ یکی-دو نوع شوخی محدود به مدت دو ساعت خیلی زودتر از چیزی که فکرش را کنید خسته‌کننده می‌شود.

چیزی که قسمت اول «ددپول» را از فیلم‌های هم‌رده‌اش متفاوت می‌کرد فضای افسارگسیخته و لحن شوخ و شنگ، دیوار چهارم شکستن‌های ددپول و کاراکترها و اکشن‌های کارتونی‌اش بود. «ددپول ۲» تمام آنها را ضربدر ۴ کرده است. این جمله در نگاه اول هیچ بار منفی‌ای ندارد. چه چیزی بهتر از این؟! اما افزایش لزوما به معنی جنس بهتر نیست. آره، ممکن است در این فیلم هر ثانیه یک جوک گفته شود و تعداد دست و پاهای شکسته شده و کله‌های قطع شده و خرابی‌های صورت گرفته با فاصله‌ی زیادی بیشتر از فیلم قبل باشند، اما تعداد جوک‌های بیشتری که خنده نمی‌گیرند به چه دردی می‌خورد. اکشن‌های بزرگ‌تر و پُرهرج و مرج‌تری که کارگردانی ضعیفی دارند به چه دردی می‌خورد. بله، اگرچه دیوید لیچ، یکی از کارگردانان «جان ویک» و «بلوند اتمی» هدایت «ددپول ۲» را برعهده دارد و همین به تنهایی می‌توانست به این معنی باشد که این فیلم در هر زمینه‌ای بد باشد، حداقل در زمینه‌ی اکشن مو لای درزش نخواهد رفت، اما نه، خبری از جنس اکشن‌های سنگین و خلاقانه و محکم دیوید لیچ در اینجا نیست. دلیل اصلی موفقیتِ لحنِ افسارگسیخته‌ی فیلم اول به خاطر این بود که تیم میلر در اکثر اوقات موفق شده بود تا به یک بی‌منظمی منظم دست پیدا کند. او توانسته بود به آشوبی قانون‌مدار برسد. در عین زدن به سیم آخر، یک سری حد و مرزهایی هم برای خود و تماشاگرانش مشخص کرده بود. بنابراین وقتی دیوانگی فیلم در چارچوب معین‌شده‌اش حرکت می‌کرد و وقتی سازندگان به تعادل دقیقی بین داستانگویی، احساس و روحیه‌ی آنارشیستی‌اش دست پیدا می‌کردند با نتیجه‌ی درخشانی روبه‌رو می‌شدیم. این مسئله از خودشیفتگی بیش از اندازه‌ی «ددپول ۲» سرچشمه‌ می‌گیرد. مسئله این است که خط باریکی بین شورشگری و طغیان و زدن به دل «متافیکشن» با خودشیفتگی وجود دارد. در نوع اول با یک‌ نوع داستانگویی و فرم هنری طرفیم اما در نوع دوم فقط عده‌ای دور هم جمع شده‌اند و از زدن توی سر یکدیگر لذت می‌برند. در نوع اول شورش وسیله‌ای برای رسیدن به هدفی است که به هیچ شکل دیگری امکان‌پذیر نیست، اما در نوع دوم شورش فقط حرکتی ظاهری برای باحال به نظر رسیدن است. در نوع اول شورش یعنی در هم شکستن کلیشه‌ها، پشت سر گذاشتن مرزهای ژانر، گره زدن احساسات گوناگون تماشاگر به یکدیگر از راه‌های غیرمعمول و پایین آوردن سیستم، اما شورش در نوع دوم یعنی پسربچه‌ای هشت ساله‌ای که یواشکی «جن‌گیر» تماشا کرده است و با هیجان آن را برای دوستانش تعریف می‌کند. در اولی با یک زلزله‌ی واقعی طرفیم، ولی در دومی با یک عطسه. در اولی به پُست‌مدرنیسم می‌رسیم و در دومی ادا و اطوار.

deadpool 2

یکی از دلایلی که هرکسی کوئنتین تارانتینو نمی‌شود به خاطر این است که او می‌داند مبارزه‌ی عروس با لباس زرد بروسلی و کاتانای هاتاری هانزو در حالی که دشمنانش را نقص عضو می‌کند فقط ظاهرِ هیجان‌انگیزی دارد و این ظاهر بدونِ شخصیت‌پردازی عمیق، دیالوگ‌های هوشمندانه، اکشن‌های نفسگیر و دنیاسازی‌های منحصربه‌فردش به درد نمی‌خورد. به خاطر همین است که وقتی حرف از تارانتینو می‌شود، قبل از هر چیز مخلوقات پرتعدادش جلوی رویمان صف می‌کشند. دیالوگ‌های به‌یادماندنی‌اش را نقل‌قول می‌کنیم و سکانس افتتاحیه‌ی Inglourious Basterds در کلاس‌های فیلمنامه‌نویسی به عنوان نمونه‌ی بی‌نقص تعلیق‌آفرینی آموزش داده می‌شود. فیلم‌های تارانتینو در عین داشتنِ صحنه‌ی جنون‌آمیزی مثل به رگبار بسته شدن هیتلر، شامل صحنه‌ی تست کردن کفش توسط کاراکتر کریستوف والتز هم می‌شوند. به ازای هر صحنه‌ای که بوچ لابه‌لای سلاح مغازه بین اره‌برقی و چکش و کاتانا تردید می‌کند، یک سکانسِ ساعت طلایی هم داریم که کلاس درس فیلمنامه‌نویسی هستند. اما وای به حال روزی که بعضی‌‌ها این معادله را برعکس متوجه شوند. یعنی به این نتیجه برسند کافی است هر چیزی که دستشان می‌آید درون دیگ بریزند تا با چیزی شبیه به «ددپول ۲» روبه‌رو شویم. فیلمی با چنان استخوان‌بندی نخ‌نماشده‌ای که خفن‌ترین کاری که می‌تواند انجام دهد چپاندن جوک‌های ساخته شده توسط طرفداران فرهنگ عامه در دهان کاراکترهایش است و نویسندگانش که یکی از آنها خود رایان رینولدز است به حدی شیفته‌ی این کار هستند که زودتر از بقیه به جوک‌های خودشان می‌خندند. بزرگ‌ترین مشکل «ددپول ۲» این است که نه تنها بدترین نوع کمدی را دارد، بلکه سعی می‌کند تا کمبودهای فیلمنامه‌‌اش را با قایم شدن پشت آن زیر سیبیلی رد کند. لذت بردن یا نبردن از «ددپول ۲» به این بستگی دارد که آیا جنس کمدی‌اش را دوست دارید یا نه. «ددپول ۲» سوختش را از به سخره گرفتنِ آثار قبل از خودش و ارجاعاتش به فرهنگ عامه تامین می‌کند. تا اینجا هیچ مشکلی وجود ندارد. مشکلی از جایی پدیدار می‌شود که «ددپول ۲» این نوع کمدی را کج و کوله فهمیده است و اجرا می‌کند. مشکل این است که تقریبا ۹۹ درصد جوک‌های «ددپول ۲» به اشاره کردن به همان چیزهایی که ما معمولا در فروم‌ها و بخش کامنت‌های سایت‌های سرگرمی با هم درباره‌شان صحبت می‌کنیم خلاصه شده است. از ماجرای مارتا در آمدن اسم مادران هر دوی بتمن و سوپرمن تا شهرتِ دنیای دی‌سی به تیره و تاریکی‌اش. از اشاره به اینکه کارگردان این فیلم یکی از همان کسانی است که مسئول کشته شدن سگ جان ویک است تا به سخره گرفتن صحنه‌ی مرگِ وولورین از «لوگان». از جایی که ددپول از «بامبی» برای اثابت اینکه همه‌ی فیلم‌های خانوادگی با یک مرگ فجیع آغاز می‌شوند استفاده می‌کند تا اشاره‌ی ددپول به اینکه قسمت اول فیلمش بیشتر از «مصائب مسیح» فروخته است. از جایی که کیبل از ددپول می‌پرسد که چه کسی است و ددپول جواب می‌دهد: «من بتمن هستم» تا جایی که ددپول، کیبل را تانوس صدا می‌کند. و این فهرست به همین شکل ادامه پیدا می‌کند.

«ددپول ۲» سوختش را از به سخره گرفتنِ آثار قبل از خودش و ارجاعاتش به فرهنگ عامه تامین می‌کند

نقطه‌ی مشترک همه‌ی آنها این است که واقعا جوک نیستند. هیچ خلاقیتی در آنها وجود ندارد. هر کسی می‌تواند به آنها فکر کند و از همه مهم‌تر بدون «پانچ‌لاین» هستند. تمام جوک‌های «ددپول ۲» از یک جنس هستند: «من می‌دونم که تو یه فیلم هستم». همه‌‌ی جوک‌های فیلم حول و حوش شکستن دیوار چهارم می‌چرخند. تمام جذابیت‌های این جوک‌ها این است که ددپول را در حال اشاره کردن به دنیای خارج از فیلم می‌بینیم. کمدی‌ای که شاید در طول فیلم اول تازگی داشت، اما تکیه‌ی بیش از اندازه نویسندگان به آن در جریان این فیلم هیچ جذابیتی ندارد. شاید تماشای ددپول در حال نگاه کردن به لنز دوربین و گله کردن درباره‌ی خط‌های زمانی درهم‌برهم فیلم‌های «افراد ایکس» غیرمنتظره بود، اما این موضوع در فیلم دوم جای خودش را به تکرار داده است. تقریبا همه‌ی کاراکترها ۴‌بار از ۵‌باری که دهانشان را باز می‌کنند به فرهنگ عامه ارجاع می‌دهند. این مشکل اکثر دنباله‌های کمدی هالیوود است. فیلم‌های اول مخاطبانشان را روده‌بُر می‌کنند، اما وقتی سروکله‌ی فیلم دوم پیدا می‌شود به جای روبه‌رو شدن با محصول تازه‌ای در چارچوب فیلم قبلی، جوک‌های فیلم قبلی بازیافت می‌شوند. طرفداران از شکستن دیوار چهارم در «ددپول» خوششان آمده بود و حالا سناریو به شکلی نوشته شده است که ارجاعات به فرهنگ عامه ثانیه به ثانیه‌ی فیلم را پُر کرده است. اگر این ارجاعات هوشمندانه‌تر و خلاقانه‌تر بودند یک چیزی. اما حقیقت این است که به نظر می‌رسد تنها کاری که نویسندگان این فیلم انجام داده‌اند این است که بخش کامنتِ پُست‌های مربوط به فیلم‌های ابرقهرمانی دو سال گذشته را مرور کرده‌اند و هرچه کامنتِ بامزه به تورشان خورده است را به همان شکل در سناریو قرار داده‌اند. سپس سراغ پرطرفدارترین جوک‌های فیلم قبلی رفته‌اند و نسخه‌ی جدیدی از آنها را به فیلم جدید منتقل کرده‌اند؛ از ماجرای شوخی ددپول با وولورین تا تیتراژ آغازین فیلم. از ماجرای «سوپرهیرو لندینگ» تا اینکه چرا خبری از هیچ افراد ایکس دیگری در مدرسه‌ی پروفسور ایکس نیست. کمدی ارجاع‌محور مثل هر کمدی دیگری از ریشه بد نیست، بلکه به نحوه‌ی اجرای آن بستگی دارد. نویسندگان «ددپول ۲» علاوه‌بر اینکه هیچ زحمتی در نوشتنِ چهارتا جوک غیرمنتظره به خودشان نداده‌اند، بلکه ثابت می‌کنند که اصلا جوک نوشتن بلد نیستند. اشاره‌ی ددپول به ماجرای مارتا در آمدن اسم مادران بتمن و سوپرمن دم‌دستی‌ترین شوخی‌ای است که یک نفر می‌تواند بنویسد. از آن بدتر اینکه این شوخی واقعا شوخی نیست. هیچکدام از مراحل یک جوک خوب را ندارد. فقط دیالوگ‌ها طوری نوشته شده‌اند که چندتا ارجاع به فرهنگ عامه در آنها وجود داشته باشد و تمام. اگر ارجاع خالی به فرهنگ عامه به تنهایی خنده‌دار بود که خب، همه‌ی ما می‌شدیم کمدین. فقط کافی بود سوتی‌های فیلم‌ها را پیدا کنیم و آنها را در دهان کاراکترهایمان بگذاریم.

deadpool 2

قضیه وقتی بدتر می‌شود که تمام فیلمتان با این نوع جوک پُر شده باشد. یکی از دلایلش به خاطر این است که اکثر این جوک‌ها بسیار دم‌دستی و ساده هستند و توانایی غافلگیر کردن ندارند؛ برای مثال یکی از جوک‌هایی که طرفداران از برادران روسو می‌خواستند تا در «اونجرز: جنگ اینفینیتی» ببینند، مربوط به نقش‌آفرینی هر دوی بندیکت کامبربچ و رابرت داونی جونیور به عنوان شرلوک هولمز بود. طرفداران می‌خواستند نویسندگان سناریویی بنویسند که یکی از آنها به دیگری چیزی در این مایه‌ها می‌گوید: «نه بابا، خودت تنها فکر کردی شرلوک!». اما دلیل برادران روسو برای عمل نکردن به این درخواست این بود که این جوک خیلی ساده است و به فکر هر کسی می‌آید. بیشتر از اینکه خود این جوک خنده‌دار باشد، احتمالا روبه‌رو شدن طرفداران با عملی شدن درخواستشان در فیلم آنها را به وجد می‌آورد که به درد نمی‌خورد. بله، الان که دارید این جمله را می‌خوانید احتمالا خیلی دوست داشتید این تکه دیالوگ در فیلم می‌بود، اما برادران روسو تصمیم درستی گرفته‌اند. بله، احتمالا اینکه ددپول به دارک‌بودن دی‌سی یونیورس اشاره کند روی کاغذ جالب و باحال است، اما در عمل شوخی پیش‌پاافتاده‌ای است که تمام کسانی که به تماشای فیلم می‌نشینند از آن خبر دارند. پس در عمل تاثیر مورد نظر را نمی‌گذارد. اما دلیل دیگرش به خاطر این است که اکثرشان در داستان ذوب نشده‌اند، بلکه ساز خودشان را می‌زنند. یعنی داستان اصلی مدام از حرکت می‌ایستد تا برای کاراکترها فرصتی برای جوک گفتن درست کند. داستان و جوک‌ها به جای مخلوط شدن در یکدیگر، زمین تا آسمان با هم فاصله دارند. این اتفاق زمانی می‌افتد که نویسندگان اول تصمیم می‌گیرند که می‌خواهند این جوک‌ها را در فیلمنامه داشته باشند، بعد چارچوب فیلمنامه را براساس آنها طراحی می‌کنند. مثلا در فیلم اول جوک «سوپرهیرو لندینگ» سر جایش قرار دارد و داستان را از مسیرش خارج نمی‌کند تا به مخاطبان جوک بگوید. سروکله‌ی ددپول و تیمش در محل اختفای آنتاگونیست فیلم پیدا می‌شود، یکی از نوچه‌های آنتاگونیست قصد پریدن از بالای ساختمان به پایین و رویارویی با قهرمانان را دارد که ددپول همان لحظه با ذوق‌زدگی ما را دعوت به تماشای یک سوپرهیرو لندینگ می‌کند. همین جوک در فیلم جدید تکرار می‌شود. ددپول سعی می‌کند راسل را آرام کند که توسط او به سمت یک ساختمان شوت می‌شود. او از جا بلند می‌شود، با بچه‌ای که پشت میز دارد صبحانه می‌خورد صحبت می‌کند، روی جعبه‌ی صبحانه‌اش را که عکس هیو جکمن دارد امضا می‌کند و بعد با هدف اجرای سوپرهیرو لندینگ از پنجره بیرون می‌پرد، زانویش بر اثر برخورد به زمین می‌شکند و بعد سعی می‌کند خودش را عادی جلوه بدهد. در این لحظه بحران اصلی که آرام کردن راسل است متوقف می‌شود، نویسندگان دوتا جوک لابه‌لای آن اضافه می‌کنند و بعد دوباره کلید پلی را می‌زنند.

چنین چیزی درباره‌ی تیتراژ آغازین این دو فیلم هم صدق می‌کند. تیتراژِ فیلم اول در آغاز فیلم قرار دارد و وظیفه‌ی مشخصی دارد. این تیتراژ خیلی سریع چیزی را که قرار است ببینیم معرفی می‌کند، اما تیتراژ فیلم دوم بعد از مرگِ همسرِ ددپول قرار دارد و به دو دلیل کار نمی‌کند: اول اینکه «ددپول ۲» هیچ ربطی به جیمز باند ندارد. پس طراحی تیتراژی جیمز باندگونه هیچ دلیلی ندارد و و دوم اینکه این جوک تازگی‌‌اش را از دست داده و اجرای موبه‌موی آن، خنده نمی‌گیرد. این موضوع کلِ کمدی «ددپول ۲» را خلاصه می‌کند: کاراکترها به چیزهای بی‌ربط از فرهنگ عامه اشاره می‌کنند که اکثرشان یا از روی جوک‌های فیلم اول کپی شده‌اند یا از روی جوک‌های خود این فیلم کپی شده‌اند. ماجرا وقتی بدتر می‌شود که نه تنها کل طیف جوک‌های فیلم به یک مشت فیلم تکراری خلاصه شده است،‌ بلکه فیلم از آنجایی که می‌ترسد نکند مخاطبانش متوجه‌ی ارجاعاتش نشوند، آنها را توضیح می‌دهد. بنابراین وقتی وید ویلسون حرکتی انجام می‌دهد که یادآور فیلم «غریزه‌ی اصلی» است، یکی از کاراکترها آن را توضیح می‌دهد. می‌دانید به خاطر چه؟ به خاطر اینکه ارجاعات فیلم نه در پس‌زمینه قرار دارند و نه زیرمتنی هستند، بلکه محتوای اصلی فیلم را تشکیل می‌دهند و این بد است. شاید ددپول نامیرا باشد، اما خلاقیت در این فیلم به‌طرز غیرقابل‌بازگشتی مُرده است و دفن شده است. وقتی با فیلمی طرفیم که جوک‌ها در اولویت بالاتری نسبت به طراحی چارچوب فیلمنامه قرار می‌گیرند؛ وقتی با فیلمی طرفیم که به جای پی‌ریزی، از بالا شروع به ساختن و پایین آمدن می‌کند، نتیجه به داستانگویی تصادفی منتهی می‌شود. داستانگویی تصادفی وقتی اتفاق می‌افتد که هیچکدام از نقاط داستانی هیچ ربط منطقی و تماتیکی با یکدیگر ندارند. اتفاقات همین‌طوری می‌افتند تا کاراکترها را از نقطه‌ای به نقطه‌ای دیگر برسانند. «ددپول ۲» به عنوان یک فیلم ابرقهرمانی ساختارشکن و پُست‌مدرن باید با سوزاندن کلیشه‌ها در قالب ققنوسی تازه متولد شده از درون خاکسترشان بلند شود، اما دریغ از یک اتفاق اورجینال و غافلگیرکننده در این فیلم. «ددپول ۲» همچون خون‌آشامی است که فقط از طریق مکیدن خون خودش و فرهنگ عامه زنده است. یکی از شوخی‌های فیلم جایی است که ددپول بعد از دریافت گلوله روی زمین می‌افتد، دوستانش دورش حلقه می‌زنند و ددپول شروع به وراجی قبل از مرگ می‌کند. او هرچند لحظه یک‌بار بی‌حرکت می‌شود، اما دوباره شروع به حرف زدن می‌کند. باز بی‌حرکت می‌شود، اما درست در لحظه‌ای که بقیه مرگش را قبول کرده‌اند، بیدار می‌شود. چرا باید شوخی‌ای که متعلق به عهد آفتابه لگن است در «ددپول ۲» وجود داشته باشد؟ یا کاراکتر راسل (با بازی جولیان دنیسون) را ببینید که شخصیت و اخلاق و رفتار و دیالوگ‌هایش یکراست از فیلم «در جستجوی انسان‌های یالدار» که توسط کارگردان «ثور: رگناروک» ساخته شده است به اینجا منتقل شده است. یک بچه‌ی نیوزیلندی بددهن و تلخ و عصبانی با گذشته‌ای تراژیک که علاقه‌ی فراوانی به خرده‌فرهنگِ گنگستری/هیپ ‌هاپی دارد. با این تفاوت که اگر این شخصیتِ دردناک و بامزه در آن فیلم در آمده بود، «ددپول ۲» به جز اندک لحظاتی (مثل جایی که راسل پانتومیم طناب اجرا می‌کند)، این استعداد فوق‌العاده را هدر داده است.

deadpool 2

مشکل بعدی فیلم این است که سعی می‌‌کند از طریق شوخی، از زیر ساختار داستانگویی کلیشه‌ای‌اش قسر در برود. مثلا یکی از بزرگ‌ترین گناهانِ فیلم کشتنِ ونسا در آغاز فیلم است. چرا؟ خب، در دنیای داستانگویی یک کلیشه‌ی خیلی بد به اسم «فریزر کردن زنان» وجود دارد. این اتفاق زمانی می‌افتد که نویسنده‌ها کاراکتری را که معمولا زن است در آغاز داستان به کشتن می‌دهند تا پروتاگونیست که معمولا مرد است، انگیزه‌ای برای ماجراجویی و کشتن آدم‌بدها پیدا کند؛ این کلیشه نه تنها ضدزن است، بلکه نشانه‌‌ای از داستانگویی غیرخلاقانه هم است. مشکل این است که مجموعه‌ی «ددپول» نه یک‌بار، که دوبار به این کلیشه روی آورده است. در قسمت اول ونسا گروگان گرفته می‌شود تا ددپول او را نجات بدهد و در قسمت دوم هم او برای آغاز داستان به قتل می‌رسد. با توجه به اینکه ما الان در دنیایی زندگی می‌کنیم که فیلم‌های ابرقهرمانی‌ای مثل «واندر وومن» و «بلک پنتر» وجود دارند که کاراکترهای زن در آنها به جای قربانی شدن برای پیشرفت پروتاگونیست‌های مرد، شخصیت مستقل خودشان را دارند، تماشای اینکه «ددپول ۲» به عنوان فیلمی با ادعای ساختارشکنی و خودآگاهی برای دومین‌بار متوالی به دام این کلیشه افتاده است خیلی بد است. یا همان‌طور که خودِ ددپول اشاره می‌کند خط اصلی داستان از روی ماجرای تلاشِ قهرمانی برای نجات پسربچه‌ای از دست روباتی که از آینده آمده است تا او را بکشد («ترمیناتور ۲: روز داوری») برداشته شده است. مشکل، برداشتِ «ددپول ۲» از روی فیلم جیمز کامرون نیست. مشکل این است که «ددپول ۲» هیچ پیچش و غافلگیری تازه‌ای در فرمول «ترمیناتور ۲» ایجاد نمی‌کند. این در حالی است که فیلم به یکی از همان نبردهای تماما کامپیوتری توخالی کلیشه‌ای بین کلوسس و جاگرنات منتهی می‌شود. یکی دیگر از کلیشه‌هایی که «ددپول ۲» نه تنها آن را دور می‌زند، بلکه کاملا در آغوش می‌کشد. تنها کاری که «ددپول ۲» انجام می‌کند شوخی کردن با مشکلاتش است.

مشکل بعدی فیلم این است که سعی می‌‌کند از طریق شوخی، از زیر ساختار داستانگویی کلیشه‌ای‌اش قسر در برود

اما مسخره کردن نبرد کامپیوتری توخالی پایانی یا نویسندگی ضعیف فیلم و بعد ارائه‌ی یک نبرد کامپیوتری توخالی پایانی یا داستانی ضعیف بدون هرگونه تلاشی برای نوآوری نه به معنی داستانگویی خوب است، نه به عنوان شوخی بامزه‌ است و نه به معنی اکشن خوب. لحظات زیادی در جریان «ددپول ۲» است که نویسندگان به کمبودهای فیلم اشاره می‌کنند و فکر می‌کنند اشاره کردن به آنها تبرعه‌شان می‌کند. اگر قبل از تماشای «ددپول ۲» و «اونجرز: جنگ اینفینیتی» ازم می‌پرسیدند تا توصیفشان کنم احتمالا اصلا نمی‌توانستم حدس بزنم که فیلم مستقلی مثل «ددپول ۲» این‌قدر شلخته و پراکنده از آب در بیاید و «جنگ اینفینیتی» به عنوان کراس‌‌اور بیش از ۲۰ کاراکتر از چندین مجموعه این‌قدر صیقل‌خورده و منسجم باشد. اما در کمال تعجب برعکسش اتفاق افتاده است. «اونجرز: جنگ اینفینیتی» ساخته‌ی استودیویی که «ددپول ۲» آن را به باد انتقاد می‌گیرد و ادعای شکستن فرمولش را می‌کند در حالی تمام کلیشه‌های سینمای ابرقهرمانی را تیک زده است که «جنگ اینفینیتی» نه تنها خنده‌دارتر است، بلکه با وجود عدم بهره بردن از کارگردانِ «جان ویک» و «بلوند اتمی»، اکشن‌های تمیزتر و تنش‌زاتری دارد و به اکثر کاراکترهایش برای درخشش وقت می‌دهد. درست برخلافِ «ددپول ۲» که به حساب باز کردن روی کاراکترهای فرعی اعتقاد ندارد. هر دوی کیبل و دامینو شخصیت‌های پتانسیل‌داری هستند، اما ظاهرا دست داشتنِ رایان رینولدز در فیلمنامه باعث شده که فیلم فرصتی برای درخشش دیگر کاراکترها قائل نشود. تقریبا ددپول در تمام صحنه‌های فیلم در مرکز توجه قرار دارد و حتی وقتی مثل اولین سکانس اکشنِ دامینو، با صحنه‌ای طرفیم که ربطی به او ندارد، فیلم به جای اینکه اجازه بدهد تا دامینو بدون مزاحمت کارش را بکند، وراجی‌های ددپول به عنوان وُیس اُور روی آن پخش می‌شود. می‌دانم، شخصیت ددپول به همین وراجی‌هایش معروف است. اما هر چیزی سر جایش. ددپول وقتی در بهترین حالتش قرار می‌گیرد که با دیگران ارتباط برقرار می‌کند. برخی از جذاب‌ترین لحظات فیلم زمان‌هایی است که شیمی بین ددپول و کیبل و دامینو و کلوسس شکل می‌گیرد (مثل صحنه‌ای که ددپول و کیبل در تاکسی جر و بحث می‌کنند). اما تعداد این لحظات خیلی کم است. سازندگان به جای اینکه از تعاملات بین ددپول با دیگران استفاده کنند، او را در یک حباب نگه داشته‌اند که از توجه‌ی بیش از اندازه به ددپول در مقابل دست‌کم گرفتن دیگران سرچشمه می‌گیرد. نتیجه این است که گذشته‌ی تراژیکِ کیبل در حد یکی از همان گذشته‌های تراژیک بی‌اهمیت باقی می‌ماند و دامینو هم با وجود قابلیت‌های فراوانش برای تبدیل شدن به یکی از آن کاراکترهای مکملی که توجه‌ی مخاطبان را از ستاره‌ی اصلی می‌قاپند به اندازه‌ی کافی مورد استفاده قرار نمی‌گیرد. یا مثلا اگرچه «نگا سونیک تین‌ایج وارهد» در فیلم اول به یکی از محبوب‌ترین کاراکترهای طرفداران تبدیل شده بود، اما در اینجا بی‌کار است و فقط هر از گاهی در حال پرسه زدن در پس‌زمینه دیده می‌شود.

deadpool 2

داستانگویی و کمدی ارجاع‌محور اصلا بد نیست. اتفاقا ما همین الان «ریک و مورتی» (Rick and Morty) و «بوجک هورسمن» (Bojack Horseman) را به عنوان دو نمونه‌ی عالی از آن داریم. ولی نکته این است که هر دوی آنها نه تنها به ارجاعاتشان تکه نمی‌کنند، بلکه از آنها به عنوان دروازه‌‌ای ورود به دنیای ساخته شده به دست خودشان و بعد در هم شکستنِ انتظارات تماشاگر استفاده می‌کنند. مثلا در اپیزود دوم «ریک و مورتی» با یک سناریوی «اینسپشن»‌گونه مواجه‌ایم. احتمالا اگر «ددپول ۲» بود، به اشاره‌ای به «اینسپشن» بسنده می‌کرد و می‌رفت سراغ ارجاع بعدی و بعدی و بعدی. ولی «ریک و مورتی» ایده‌ی سفر درون رویاها را برمی‌دارد و آن را آن‌قدر گسترش می‌دهد که ریک و مورتی خودشان را درون رویای فِردی کروگر پیدا می‌کنند و بعد آن را با یک پیچشِ غیرمنتظره روبه‌رو می‌کنند: ناگهان متوجه می‌شویم فِردی کروگر نه تنها زن و بچه‌ دارد، بلکه در مدرسه مورد قلدری قرار می‌گیرد. در یک چشم به هم زدن سازندگان نه تنها با قرار دادن فِردی کروگر در جامعه‌ای پُر از موجوداتی شبیه به فردی کروگر شوخی تولید می‌کنند، بلکه کاری می‌کنند تا با موجود عجیب و غریبی مثل او همذات‌پنداری کنیم. یا در اپیزود چهارم فصل اول که به نحوه‌ی داستانگویی توئیست‌محورِ ام. نایت شیامالان اختصاص دارد، احتمالا اگر «ددپول ۲» بود در حد یک جمله، تیکه‌ی بی‌مز‌ه‌ای به توئیست‌های شیامالان می‌انداخت و سراغ تیکه‌های بی‌مزه‌ی بعدی‌اش به فرهنگ عامه می‌رفت، اما نویسندگان «ریک و مورتی» کار دیگری می‌کنند: آنها یک داستان کامل می‌نویسند که به یکی از توئیست‌های فک‌اندازِ «ام. نایت شیامالان»‌گونه ختم می‌شود تا علاوه‌بر ارجاع به سینمای این کارگردان، طرفداران سینمای او را هم با روایت داستانی با استفاده از عناصر آن سر ذوق بیاورند؛ طرفدارانی که یکی از آنها خودشان هستند. یا اپیزود دوم فصل سوم در یک دنیای برهوت پسا-آخرالزمانی «مد مکس»‌گونه جریان دارد. اگر «ددپول ۲» بود احتمالا سر و ته همه‌چیز را با مسخره کردن نوع پوشش آدم‌های این دنیا یا علاقه‌شان به شخصی‌سازی ماشین‌هایشان هم می‌آورد و می‌رفت سراغ ارجاع بعدی. اما «ریک و مورتی» فقط از عناصر «مد مکس» به عنوان سکوی پرتابی برای روایتِ داستان غنی مستقل خودشان استفاده می‌کنند. یا ببینید «بوجک هورسمن» چگونه با استفاده از بازیگرانی مثل مارگو مارتیندل، دنیل ردکلیف، بیانسه و نوآمی واتس همزمان شوخی و درام تولید می‌کند. فیلمنامه «ددپول ۲» هم براساس طرح داستانی «ترمیناتور ۲» نوشته شده است، اما نویسندگان به جای اینکه از این طرح داستانی به عنوان دروازه‌ی ورودی استفاده کنند و دنیای خودشان را بسازند و رنگ‌آمیزی کنند، تبدیل به نسخه‌ی کج و کوله‌ای از منبع الهامشان شده‌اند. مشکل «ددپول ۲» این است که سازندگانش فکر می‌کنند شکستن دیوار چهارم در فضای سرگرمی امروز اتفاقِ منحصربه‌فردی است و همین که ددپول به سمت دوربین حرف می‌زند یعنی بینندگان باید جامه‌هایشان را بدرند و خودشان را به در و دیوار بکوبند و های‌های بگریند! ولی نه. مهم نحوه‌ی به کارگیری این عنصر شخصیتی است که «ددپول ۲» در این زمینه شکست می‌خورد.

کوریوگرافی صحنه‌های اکشن در این فیلم وجود خارجی ندارد؛ همه‌ی اکشن‌ها از یک روند تکراری پیروی می‌کنند

اگر قبل از اکران فیلم ازم می‌پرسیدید که در چه زمینه‌هایی به «ددپول ۲» شک ندارم، احتمالا به اکشن و ظاهر فیلم اشاره می‌کردم. خب، از بد حادثه و شانس چپندرقیچی ما، درست برعکسش اتفاق افتاده است. انگار نه انگار که این فیلم توسط یکی از کارگردانان «جان ویک» و تنها کارگردان «بلوند اتمی» ساخته شده است. نه خبری از اکشن‌های تن‌به‌تن سیال و خلاقانه‌ی «جان ویک» در اینجا است و نه ظاهر پُرزرق و برق و تمیز و شیک و خیره‌کننده‌ی «بلوند اتمی». «ددپول ۲» ظاهر کثیف و ژولیده‌ای دارد. نورپردازی افتضاح است (سکانس نبرد ددپول و کیبل در زندان و چراغ‌های چشمک‌زنِ اعصاب‌خردکن چیزی است که در چنین فیلمی نباید ببینیم)، برای لباس کاراکترها انگار از جنس‌های بنجل و دسته‌دوم مغازه‌ی عباس آقای سر کوچه استفاده شده است و کیفیت جلوه‌های کامپیوتری هم شاید فقط یکی-دو درجه بهتر از استانداردهای گرافیک بازی‌های موبایل باشد. جلوه‌های کامپیوتری سکانسِ اکشنِ اسلوموشنِ دامینو وسط چهارراه، سکانسِ بیرون پریدن اعضای ایکس-فورس از هواپیما و کلِ کاراکتر جاگرنات و کلوسس در حد پرت کردن تماشاگران بیرون از اتمسفر فیلم و بستن و قفل کردن در به روی آنها توی ذوق می‌زنند. کوریوگرافی صحنه‌های اکشن در این فیلم وجود خارجی ندارد؛ همه‌ی اکشن‌ها از یک روند تکراری پیروی می‌کنند: دو نفر ظاهر می‌شوند، برای شروع طوری یکدیگر را به دوردست شلیک می‌کنند که طرف به ماشینی-ساختمانی-چیزی برخورد می‌کند و آن را نابود می‌کند و بعد شاهد برخورد یک سری مشت و لگد هستیم و این وسط سر و دست و پاهای عده‌ای هم قطع می‌شود. هر چه «ددپول» صحنه‌های بزن‌بزن خوبی داشت، این یکی هیچ نبرد به‌یادماندنی‌ای ندارد. به‌طوری که بعضی‌وقت‌ها باورم نمی‌شد در حال تماشای نبرد سایبورگی از آینده با میوتنتی نامیرا هستم، اما دارم خمیازه می‌کشم.

deadpool 2

مسئله این است که اخلاق بد «ددپول ۲» در فیلمنامه به کارگردانی اکشن‌‌ها نیز سرایت کرده است. همان‌طور که فیلم روایت یک داستان خوب را با وراجی‌های بی‌مزه‌ی ددپول و ارجاعات تمام‌نشدنی‌اش به فرهنگ عامه اشتباه گرفته است، در زمینه‌ی اکشن‌ها هم تنها چیزی که از اکشن‌های فیلم اول به ارث برده است خشونتشان است. پس با اینکه در «ددپول ۲» چهار برابر فیلم اول، کشت و کشتارها و مرگ و میرهای فجیع داریم، اما دریغ از یک اکشن خوب. خوشبختانه «ددپول ۲» شامل سکانسی می‌شود که برای اشاره کردن به چیزی که می‌توانست باشد اما نشده می‌توان از آن به جای نمونه‌های خارجی استفاده کرد؛ منظورم سکانسی است که اعضای ایکس-‌فورس از هواپیما بیرون می‌پرند و بعد از فرود آمدن یکی‌یکی به اشکالِ وحشتناکی کشته می‌شوند. این سکانس دقیقا همان چیزی است که «ددپول» جماعت باید باشد. یک کمدی موقعیت که بدون تکیه بر شوخی‌ها و ارجاعاتِ دم‌دستی، یک موقعیت خنده‌دار تولید می‌کند که به سبک «ددپول»، خشن و غافلگیرکننده است. از لحظه‌ای که آنها از هواپیما بیرون می‌پرند می‌دانیم که همه‌چیز قرار نیست به خوبی و خوشی به سرانجام برسد، اما از آنجایی که تریلرهای فیلم، آنها را به عنوان یک گروه تبلیغات کرده بودند انتظار داریم که این گروه باقی بماند. پس وقتی تک‌تک آنها به جز دامینو به روش‌های فجیعی سلاخی می‌شوند، از این خنده‌مان می‌گیرد که چطور توانسته بودیم این دروغ را باور کنیم و انتظار داشته باشیم که پیتر در دنیای بی‌رحم این فیلم دوام بیاورد. یکی از دلایلی که این صحنه کار می‌کند به خاطر این است که مثل یکی از همان جوک‌های لفظی ددپول بی‌مقدمه و بدون پانچ‌لاین نیست. نویسندگان یک سناریوی کامل برای رسیدن به صحنه‌ی فرود آمدن آنها روی زمین نوشته‌اند. از سکانس مصاحبه‌ی استخدام ددپول تا سکانسِ داخل هواپیما قبل از پریدن. نویسندگان به این شوخی اجازه داده‌اند که نفس بکشد و به تدریج رشد کند و بزرگ و بزرگ‌تر شود تا سرانجامِ تاثیرگذارتری داشته باشد.درست  برخلاف بقیه‌ی جوک‌های موقعیت و لفظی فیلم که فرصت رشد کردن پیدا نمی‌کنند و هنوز کاشته نشده، برداشت می‌شود و طبیعی است که دانه‌ای که هنوز جوانه نزده است، محصولی برای برداشت نمی‌دهد.

وقتی از کلوزآپ به لانگ‌شات سوییچ می‌کنم و به «ددپول ۲» نگاه می‌کنم، فیلمی را می‌بینیم که تمام مشکلاتش از یک تصمیم سرچشمه گرفته و مثل قارچ رشد کرده است و تمام آن را پوشانده است: «ددپول ۲» بیشتر از اینکه دنباله‌ی فیلم قبل باشد، سکویی برای زمینه‌چینی «ایکس‌فورس» است. این فیلم همان اشتباهی را مرتکب شده است که «بتمن علیه سوپرمن» و «مرد عنکبوتی شگفت‌انگیز ۲» را زمین زد. فیلم‌هایی که بیشتر از اینکه نگران خودشان باشند، نگران آینده هستند. فیلم‌هایی که به جای روایت یک داستان مستقل، همچون یک ویدیوی تبلیغاتی طولانی برای هیجان‌زده کردن طرفداران برای فیلم بعدی هستند. این نوع فیلمسازی وقتی نتیجه‌ی بدتری نسبت به نمونه‌های گذشته دارد که کاراکتر ددپول در قالب فیلمی جمع و جورتر و متمرکزتر با کاراکترهای کم‌تر عملکرد بهتری نشان می‌دهد. مهم‌ترین چیزی که فاکس برای «ددپول ۳» یا «ایکس‌فورس» باید بداند این است که جذابیتِ ددپول خیلی خیلی فراتر از شوخی کردن با «بتمن علیه سوپرمن» یا «اونجرز: جنگ اینفینیتی» می‌رود. داریم درباره‌ی کاراکتری حرف می‌زنیم که هیچ چیزی جلودارش نیست و قادر به انجام کارهایی است که هیچکدام از کاراکترهای دنیای سینمایی مارول و دی‌‌سی قادر به انجامشان نیستند. اگر رایان رینولدز و تیمش می‌خواهند «ددپول» را به مجموعه‌ی منحصربه‌فردی در فضای اشباع‌شده از فیلم‌های ابرقهرمانی تبدیل کنند باید هدف‌های دورتری را انتخاب کند و به داستانگویی و تصویرپردازی‌های جنون‌آمیز و پُرانرژی‌ای دست پیدا کنند که در هیچکدام از فیلم‌های رقیب شدنی نیستند، نه اینکه یکی از پتانسیل‌دارترین کاراکترهای کامیک‌بوکی که فقط منتظر منفجر شدن با خلاقیت است را بردارند و فیلمش را به کپی دست دومی از فیلم‌هایی که آنها را به سخره می‌گیرد تبدیل کنند. اگر دوست دارید ددپول را به مدت دو ساعت در حال تیکه انداختن به دیگر فیلم‌های ابرقهرمانی و فرهنگ عامه ببینید که هیچی. در این صورت «ددپول ۲» همان چیزی است که می‌خواهید و هیچ چیزی نمی‌تواند به غیر از این متقاعدتان کند و خوش به حالتان و جای ما هم بخندید و کیف کنید. اما در غیر این صورت، «ددپول ۲» چیزی بیشتر از یک بلاک‌باستر سرهم‌بندی‌شده‌ که از لحاظ ظاهری زشت و بدترکیب و از لحاظ محتوایی بی‌مزه‌ و خسته‌کننده است نیست و باید در بین بدترین فیلم‌های این حوزه در ۱۰ سال اخیر قرار بگیرد نیست.

منبع نقد

گرد آوری : http://www.filme.ir

movie – Movie Review – نقد فیلم – امتیاز فیلم – اخبار فیلم – لینک فیلم – عکس فیلم – سریال – بازیگر


دانلود رایگان فیلم Hope Springs Eternal 2018 با کیفیت ۷۲۰p Web-dl

پیش نمایش فیلم اضافه شد

کیفیت ۱۰۸۰p اضافه شد

منتشر کننده فایل: Film2Movie
ژانر : ماجرایی , خانوادگی , کمدی

به این فیلم فعلا امتیازی داده نشده است

مدت زمان : ۷۸ دقیقه
زبان : انگلیسی
کیفیت : ۷۲۰p Web-dl
فرمت : MKV
انکودر : F2M
حجم : ۷۵۰ مگابایت
محصول : آمریکا
ستارگان : Mia Rose Frampton, Stony Blyden, Juliette Angelo, Lauren Giraldo
کارگردان : Jack C Newell
لینک‌های مرتبط : جستجوی زیرنویس کیفیت‌های دیگر

خلاصه داستان :
بهار ابدی هوپ ، فیلمی ماجرایی محصول سال ۲۰۱۸ به کارگردانی جک سی نیول می‎باشد. در خلاصه داستان این فیلم آمده است ، پس از آنکه هوپ گریسین در مرحله‎ی آخر سرطان شفا پیدا می‎کند ، باید یاد بگیرد تا بدون انتظار برای رسیدن مرگش زندگی کند و…

دانلود فیلم Hope Springs Eternal 2018

دانلود با کیفیت ۷۲۰p Web-dl ریلیز F2M

| لینک مستقیم |

جستجوی زیرنویس فارسی

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

دانلود با کیفیت ۴۸۰p Web-dl ریلیز F2M

| لینک مستقیم |

جستجوی زیرنویس فارسی

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

دانلود با کیفیت ۱۰۸۰p Web-dl ریلیز EVO

| لینک مستقیم |

جستجوی زیرنویس فارسی

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

دانلود با کیفیت ۱۰۸۰p Web-dl ریلیز F2M

| لینک مستقیم |

جستجوی زیرنویس فارسی

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

دانلود پیش نمایش فیلم با دو کیفیت متفاوت

نسخه کم حجم : | لینک مستقیم |

نسخه حجم بالا : | لینک مستقیم |

دانلود فیلم Hope Springs Eternal 2018



| دانلود جدیدترین نسخه Filterloop Pro|

| نسخه خریداری شده به قیمت ۲٫۹۹ دلار |

Filterloop Pro عنوان یک اپلیکیشن زیبا ساز و ویرایشگر حرفه ای تصاویر مخصوص تبلت – گوشی اندروید می باشد که توسط Platform Inc منتشر شده است. این نرم افزار با داشتن مجموعه ای از امکانات متنوع کمک می کند تا عکس های خود را به سادگی هر چه تمام تر ویرایش کرده و تغییرات دلخواهتان را در آن ها به وجود اورید. یکی از مهم ترین قسمت های موجود در این استارت اپ که تیم توسعه دهنده به میزان زیادی بر روی ان مانور داده است سیستم فیلتر گذاری است؛ بر خلاف تمامی برنامه های مشابه که در هنگام فیلتر گذاری تصاویر را به کلی تغییر می دهند این برنامه با داشتن فیلتر هایی ظریف جذابیت آن ها را افزایش داده و کمک می کند تا تجربه ای جدید را در این زمینه به دست آورید. سبک و استایل ویرایشی خاص خود را با ترکیب فیلتر ها و تنظیم میزان شدتشان ایجاد کرده و دوستانتان را شگفت زده کنید.

برخی از امکانات و قابلیت های برنامه Filterloop Pro اندروید :

  • دسترسی به مجموعه ای از تنظیمات نظیر کنتراست، نوردهی، روشنایی و …
  • مجموعه ای از فیلتر های ظریف برای افزایش میزان جذابیت تصاویر
  • ایجاد سبک ویرایشی شخصی خود با ترکیب لایه ها و فیلتر های متنوع
  • کیفیت فایل های خروجی بدون کمترین مشکلی
  • ذخیره و اشتراک گذاری تصاویر ویرایش شده تنها با یک اشاره

اپلیکیشن Filterloop Pro با بهره مندی از امکانات و قابلیت هایی متنوع در زمینه ویرایش حرفه ای تصاویر توانسته است با قیمت ۲٫۹۹ دلاری خود امتیاز ۴٫۳ از ۵٫۰را توسط کاربران گوگل پلی دریافت نماید.

تغییرات نسخه v2.3.0 :

* بهبود توانایی و رفع مشکلات برنامه


دانلود فیلم Pokemon The Movie 2017 با کیفیت بالا

دانلود رایگان فیلم پوکمون فیلم با لینک مستقیم و کیفیت ۷۲۰p و ۱۰۸۰p

**کیفیت Blu-Ray 1080p اضافه شد**

**به همراه زیر نویس فارسی**

Pokemon The Movie 2017 New Movie

دانلود فیلم پوکمون فیلم از دانلود مووی

 فیلم Pokemon The Movie 2017

مشخصات فیلم:Pokemon The Movie 2017

ژانر:انیمیشن , اکشن , ماجرایی , فانتزی

سایت منتشر کننده:Download Movieدانلود مووی

لینک IMDB: IMDB

امتیاز فیلم: ۶٫۵/۱۰

محصول کشور: ژاپن

فرمت: MKV

مدت زمان: ۹۷ دقیقه

کارگردان: Kunihiko Yuyama

بازیگران: Sarah Natochenny, Kate Bristol, Carter Cathcart, Rodger Parsons

زبان فیلم :انگلیسی

تاریخ انتشار: ۲۰۱۷

خلاصه داستان: اش کتچوم به سن ۱۰ سالگی رسیده است و این یعنی که می‌تواند تبدیل به یک مربی پوکمون شود. اش به این فکر می‌کند که پس از دریافت اولین پوکمون از استاد اوآک می‌تواند ماجراجویی‌های زیادی را تجربه کند و…

علاقمندان به فیلم Pokemon The Movie 2017 می توانند نسخه اصلی را در سایت دانلود مووی به صورت کاملا رایگان ، با لینک مستقیم و با بالاترین کیفیت دانلود نموده و از تماشای آن لذت ببرند.

برای رفاه حال کاربران محترم، پخش کامل و آنلاین فیلم با کیفیت بالا در سایت قرار داده شده است




توجه: در صورتی که لینک دانلود را دریافت نکردید یا مشکلی دارید با آی دی زیر در تلگرام در تماس باشید :
@javadrazvini

کانال تلگرام دانلود مووی:@TubFilm
صفحه اینستاگرام دانلود مووی: Downloadmovie.ir

تماشای آنلاین فیلم Pokemon The Movie 2017

برای اولین بار در بین سایت های ایرانی تماشای آنلاین فیلم ها با کیفیت بالا


Album: ParaNorman
Composer: Jon Brion
Genre: Score
Date: 2012
Audio codec: MP3
Quality: 320 kbs
Playtime: 01:05:42
01. Zombie Attacks in the Eighties [1:47]
02. Norman at the Piano / Main Title [1:07]
03. Norman’s Walk [2:53]
04. Alvin Attacks [0:49]
05. Enter Neil / Mr P / Ghost Walk / Ghost Dog [4:22]
06. Goodbye Mr P / Historic Drama / Grounded / Heavy Visitation [5:28]
07. Alvin Again / Scary Bedroom [1:13]
08. Norman Tries to Keep it Cool / Grandma’s Got Your Back [1:28]
09. Moth Rock [1:26]
10. The Dead Shall Be Raised [3:06]
11. Zombies Attack [7:59]
12. People Attack [15:56]
13. Are We There Yet? [0:24]
14. Aggie Fights [6:46]
15. Resolution [6:26]
16. Oh, and One More Thing [4:24]


به گزارش مجله فیلم

brad pitt12eas11d

برد پیت خیلی زود به ادعای آنجلینا جولی پاسخ داد. این بازیگر در پاسخ گفت نه تنها به تعهدات مالی خود در قبال فرزندانش عمل کرده، بلکه ۸ میلیون دلار هم به آنجلینا جولی قرض داده است.

به گزارش مووی مگ به نقل از خبرآنلاین، تیم حقوقی برد پیت چهارشنبه ۱۷ مرداد یک روز پس از ادعای آنجلینا جولی درباره تعهدات مالی برد پیت در قبال فرزندانش، در دادگاه حاضر شدند و مدارکی در رد این ادعا ارائه کردند.

برد پیت مدعی شد که در یک سال و نیم گذشته بیش از یک میلیون و ۳۰۰ هزار دلار برای مخارج فرزندانش پرداخت کرده و علاوه بر آن مبلغ ۸ میلیون دلار به آنجلینا جولی وام داده است تا خانه بخرد.

16 1 3 16515719541462

وکیل آنجلینا جولی سه‌شنبه در دادگاه عالی لس‌آنجلس مدعی شده بود که برد پیت از انجام تعهدات مالی خود در قبال فرزندانش سر باز زده است.

این زوج سرشناس که سال ۲۰۱۴ رسما ازدواج کردند، شش فرزند دارند.

وکیل برد پیت بر این باور است که آنجلینا جولی با طرح این موضوع قصد دارد بر موج خبرسازی رسانه‌ها سوار شود و از این موضوع به نفع خود سوءاستفاده کند.

منبع خبر

گرد آوری : مجله فیلم


به گزارش مجله فیلم

محبوب ترین و جذاب ترین بازیگران زن تلویزیون از نظر شما چه کسانی هستند؟! مخاطبان تلویزیون هر ساله با تعداد زیادی سریال تلویزیونی بمباران می شوند و تمامی شبکه های تلویزیونی می خواهند که تک تک سریال هایشان پرسروصدا و موفق باشند اما این اتفاق در ۹۹ درصد موارد رخ نمی دهد و بسیاری از این سریال ها بسیار افتضاح تر و ناموفق تر از آنی می شوند که فکرش را بکنید. حتی بهترین بازیگران نیز می توانند خلاً نبود اصالت و یا مشکل سناریوهای ضعیف که بسیاری از این سریال ها را درگیر خود کرده را جبران کنند. بسیاری از سریال های ناموفق اخیر یا راه اندازی مجدد سریال های قدیمی بوده اند که در نهایت با شکست روبرو شده اند.

به گزارش مووی مگ به نقل از روزیاتو، اما برای ساخت یک سریال پرطرفدار و موفق عناصر مختلفی مورد نیاز است که از آن میان می توان به شخصیت های جذاب، داستان پیچیده و دیالوگ های باورکردنی اشاره کرد که از طریق بازیگرانی توانمند و البته جذاب به تصویر کشیده می شود. بدون شک داشتن بازیگران جذاب نقش مهمی در موفقیت سریال خواهد داشت و در بسیاری از سریال ها همین یک فاکتور توانسته موفقیت سریال را تضمین نماید. کمتر سریالی پیدا می شود که یک شخصیت زن جذاب در نقش های اصلی خود نداشته باشد.

سریال «آمریکایی ها» در خود بازیگر زن جذابی مانند کری راسل دارد، کریسن بل در «جای خوب» دلبری می کند، ری سیهورن در سریال «بهتره با سال تماس بگیری» نقش جذابی دارد و در سریال «بازی تاج و تخت» نیز تعداد بازیگران زن جذاب و دوست داشتنی از تعداد انگشتان یک دست فراتر می رود. در ادامه این مطلب قصد داریم شما را با تعدادی از جذاب ترین و دوست داشتنی ترین بازیگران زن سریال های تلویزیونی سال های اخیر تلویزیون آشنا کنیم.

۱۰- کریستن بل- جای خوب

KRISTEN BELLddd w750

همه می دانیم که کریستن بل یک بازیگر زن جذاب و زیباست. ما این را از همان اولین حضورهایش در برابر دوربین می دانستیم از این رو این موضوع تازگی ندارد. اما از آنجایی که وی اخیراً وارد عرصه تلویزیون نیز شده و در سریال «جای خوب» (The Good Place) نقش آفرینی کرده لازم دیدیم که اسمش را در فهرست جذاب ترین بازیگران زن سریال های تلویزیونی معاصر قرار دهیم.

این سریال که فصل دوم آن نیز منتشر شده یک کمدی فانتزی است در مورد زنی که پس از مرگ بیدار شده و خود را در جایی شبیه به بهشت می بیند؛ جایی که اشتباهاً به آنجا فرستاده شده است. بدین ترتیب وی تلاش می کند که تمام عادات بد و عیوب خود را بپوشاند تا شایستگی مکانی که در آن قرار گرفته را داشته باشد.

۹-ماری آوگروپولوس- ۱۰۰

marie avgeropoulos 04 w750

ماری آوگروپولوس ۳۱ ساله یک بازیگر زن جوان و زیبای کانادایی است که در سال های اخیر در عرصه تلویزیون و سینما به چهره ای شناخته شده تبدیل شده است. وی در زمینه روزنامه نگاری درس خوانده اما زمانی که نظر یک استعدادیاب را جلب کرد مسیر زندگی اش تغییر کرده و برای چندین آگهی تبلیغاتی تلویزیونی انتخاب شد.

سپس در سال ۲۰۰۹ بود که آوگروپولوس برای بازی در فیلم کمدی «دوستت دارم، بث کوپر» (I Love You, Beth Cooper) انتخاب شد و همین فیلم باعث گردید که وی بیشتر دیده شود. ماری آوگروپولوس از سال ۲۰۱۳ و در سریال «۱۰۰» (The 100) نقش اوکتاویا بلیک را بازی می کند و این نقش آفرینی موفق باعث شد که وی بتواند نقش هایی را در چند فیلم سینمایی نسبتاً شناخته شده بدست آورد.

۸- کیلی کوکو- تئوری بیگ بنگ

kaley cuoco 10 w750

اگر چه کیلی کوکو قبل از حضور در سریال موفق «تئوری بیگ بنگ» (The Big Bang Theory) نیز در چندین سریال دیگر سابقه بازی داشت اما ایفای نقش دختر جذاب همسایه، پنی، در این سریال باعث شده که وی به جهره ای شناخته شده و دوست داشتنی در میان مخاطبان تلویزیون تبدیل شود.

سازندگان سریال برای این نقش به دنبال یافتن بازیگر زن زیبایی بودند زیرا برجسته ترین ویژگی شخصیت پنی در این سریال زیبایی ظاهری اوست و بدین ترتیب کیلی کوکو بهترین انتخاب برای این نقش به نظر می رسد. اکنون که ۱۱ فصل از سریال «تئوری بیگ بنگ» می گذرد بسیار سخت است که بازیگر دیگری را در این نقش تصور کنیم. چه طرفدار او و شخصیت پنی باشید و یا نه، نمی توان انکار کرد که کیلی کوکو یکی از جذاب ترین بازیگران زن معاصر تلویزیون است.

۷- سوفیا بوش- شیکاگو پی. دی.

sophia bush w750

سوفیا بوش در بسیاری از رده بندی های مجلات مختلف در میان زیباترین و جذاب ترین بازیگران زن معاصر قرار دارد و جای ماندن او از این لیست یک گناه نابخشودنی به نظر می رسید. سوفیا بازی در عرصه تلویزیون و سینما را در سال ۲۰۰۲ آغاز کرد اما در سال ۲۰۰۳ بود که با بازی در سریال «تپه تک درخت» (One Tree Hill) به شهرت رسید.

بعد از آن بود که بوش در سریال «شیکاگو فایر» (Chicago Fire) نقش ارین لیندزی را بر عهده گرفت و پس از پایان یافتن کار او در نقش مذکور نیز در اسپین آف این سریال با نام «شیکاگو پی. دی.» (Chicago P.D.) حضور یافت. وی در سال ۲۰۱۷ در دو فیلم سینمایی نیز حضور یافته و در زمینه فعالیت های بشردوستانه وخیریه نیز بسیار فعال است.

۶- سوفیا ورگارا- خانواده امروزی

sofiavergara

شاید بسیاری از تماشاگران سریال های تلویزیونی حتی قبل از سال ۲۰۰۹ نیز سوفیا ورگارا را می شناختند. وی در آن زمان علاوه بر بازی در چند سریال تلویزیونی سابقه چند فعالیت سینمایی نسبتاً موفق نیز داشت. در سال ۲۰۰۹ اما ورگارا در نقش گلوریا دلگادو پریشت در سریال موفق «خانواده امروزی» (Modern Family) ظاهر شد و یک شبه به موفقیتی باورنکردنی دست یافت.

این بازیگر ۴۵ ساله کلمبیایی به موفقیت بالایی دست یافته و اکنون بالاترین دستمزد را در میان بازیگران زن تلویزیون دریافت می کند. وی در سال ۲۰۱۶ بیش از ۴۳ میلیون دلار درآمد داشت و در سال ۲۰۱۷ نیز این رقم تقریباَ دو برابر شد. زیبایی و جذابیت ظاهری او کاملاً گویاست و تا زمانی که در دنیای تلویزیون باقی بماند همچنان یکی از جذاب ترین بازیگران زن این عرصه خواهد بود.

۵- امیلیا کلارک- بازی تاج و تخت

Emilia Clarke Wallpapers HD 35 w750

امیلیا کلارک بریتانیایی با بازی در نقش دینریس تارگرین در سریال «بازی تاج و تخت» (Game of Thrones) یک شبه محبوب همگان شد. چهره زیبا و شبه فرشته ای او باعث شده که محبوب ترین شخصیت زن سریال باشد. کلارک از استعداد بازیگری خاصی برخوردار بوده و به گفته خودش از سن ۳ سالگی می دانسته که می خواهد بازیگر شود. بدین ترتیب باید اعتماد به نفس و مصمم بودن او را تحسین کرده که به آرزوی دوران کودکی اش جامه عمل پوشانده است.

وی قبل از به شهرت رسیدن با بازی در این سریال و به گفته خودش، بیش از ۶ شغل عوض کرده بود تا در نهایت به آنچه که می خواست رسید. کلارک صورت بسیار زیبا، جذاب و معصومی دارد و بسیاری فقط به خاطر او جذب سریال «بازی تاج و تخت» شده اند. امیلیا کلارک بدون شک یکی از زیباترین و جذاب ترین بازیگران زن سریال های تلویزیونی سال های اخیر است.

۴- کاترین وینیک- وایکینگ ها

katheryn winnick 1080p wallpaper w750

کاترین وینیک نقش یکی از شخصیت های اصلی سریال تاریخی و معروف «وایکینگ ها» (Vikings) را بازی می کند: لاگرثا همسر رگنار لاثبروک که رییس قبیله و یک جنگجوی بسیار محترم نیز هست. جالب این است که بدانید وی در زندگی واقعی نیز به اندازه شخصیتش در سریال قوی و سرسخت است. او یک تکواندوکار حرفه است و مدال های کشوری متعددی در این رشته ورزشی بدست آورده است.

وینیک حتی اولین مدرسه هنرهای رزمی خود را در سن ۱۶ سالگی افتتاح کرده و اکنون ۳ شاخه ورزشی در آن تدریس می شود. اما این تمام ماجرا نیست زیرا وینیک یک بادیگارد دارای مجوز رسمی است که کمربند مشکی کاراته و کمربند مشکی تکواندو نیز دارد. از این رو وینیک نه تنها یکی از جذاب ترین بازیگران زن معاصر تلویزیون به شمار می آید بلکه یک زن سرسخت و ورزشکار حرفه ای نیز هست.

۳- پریانکا چوپرا- کوانتیکو

priyanka chopra w750

تنها همین چند سال پیش بود که آمریکای شمالی پریانکا چوپرای زیبا و دوست داشتنی را شناخت. وی به یکباره در نقش یک مامور اف بی آی به نام الکس پریش و در سریال «کوانتیکو» (Quantico) به دنیای تلویزیون در عرصه بین المللی پای نهاد. در حالی که او برای بسیاری از تماشاگران خارجی عرصه تلویزیون یک چهره جدید به شمار می رفت اما چوپرا در عرصه فیلم های سینمایی دستکم در هند یک چهره شناخته شده و یک سوپراستار است. قبل از سال ۲۰۱۵ وی یکی از بازیگران زن بسیار مشهور بالیوود بود و در دنیای موسیقی و نویسندگی نیز از اعتبار بالایی برخوردار است.

بدون شک او یکی از زیباترین و جذاب ترین بازیگران زن و حتی کل زنان تاریخ معاصر است به نحوی که در سال ۲۰۰۰ توانست به عنوان دختر شایسته جهان انتخاب شده و بلافاصله به پردرآمدترین بازیگر زن هالیوود تبدیل گردد. این بانوی زیبای ۳۵ ساله بدون شک از زیباترین بازیگران زن سریال های تلویزیونی سال های اخیر بوده و به همین دلیل در رتبه بالایی در این فهرست قرار گرفته است.

۲- الیزا تیلور- ۱۰۰

eliza taylor wi07 14 w750

الیزا تیلور، بازیگر چشم آبی و زیبای ۲۸ ساله سریال «۱۰۰» در ملبورن استرالیا بدنیا آمده است. وی در همان سنین کودکی بازیگری را آغاز کرده و در سال ۲۰۰۳ با بازی در سریال «همسایه ها» (Neighbours) در استرالیا به شهرت رسید. بعد از سال ها فعالیت در سریال های تلویزیونی استرالیایی، الیزا به لس آنجلس نقل مکان کرد اما شرایط در ابتدا آنطور که او فکر می کرد خوب پیش نرفت. در سال ۲۰۱۳، الیزا تیلور کاملاً ناامید شده بود و قصد داشت به استرالیا بازگردد تا این که نقش کلارک گریفین در سریال علمی تخیلی «۱۰۰» پیشنهاد شد.

او اکنون ۵ سال است که در این نقش بازی می کند و چندین بار در جشنواره های معتبر تلویزیونی نامزد دریافت جایزه شده است. موفقیت این سریال باعث شد که استعداد و چهره زیبایی این بازیگر زن جوان استرالیایی در چند فیلم سینمایی نیز دیده شود. وی در سال ۲۰۱۷ در چندین فیلم سینمایی حضور یافته و ستاره شدن او در حال شکل گیری است.

۱- سوفی ترنر-بازیگران زن بازی تاج و تخت

sophie turner vanities matthew brookes 1300x867 w750

«بازی تاج و تخت» سریالی است که یک دهه اخیر تلویزیون با نام آن شناخته می شود. همه این سریال را دیده اند و همه نیز بی صبرانه انتظار انتشار فصل هشتم و پایانی آن را می کشند. در مورد شخصیت ها و بازیگران زن جذاب و زیبا نیز باید اعتراف کرد که «بازی تاج و تخت» بسیاری از زنان زیبای عرصه تلویزیون را دور خود جمع کرده است. در این میان اما بسیاری بر این نکته تاکید می کنند که جذاب ترین بازیگر زن این سریال سوفی ترنر است که نقش سانسا استارک را بازی می کند.

جایگاه دوم بدون شک به امیلیا کلارک (دینریس تارگرین) و مکان سوم نیز به لنا هیدی (سرسی لنیستر) می رسد که هر کدام می توانستند در این رتبه قرار بگیرند. از آنجایی که این سریال اولین تجربه بازیگری سوفی ترنر است، شاهد بازی دیگری از او تا قبل از انتشار «بازی تاج و تخت» نبوده ایم. با این وجود بازی در این سریال پرطرفدار برای وی با موفقیتی بسیاری همراه بوده و او را به یک چهره جهانی تبدیل کرد.

شاید می توانستیم از بازیگران زن دیگری که در سریال های محبوب سال های اخیر بازی کرده اند نیز در این فهرست استفاده کنیم که به دلیل محدودیت زمانی و فضا از نام آن ها گذشتیم. از این بازیگران زن زیبا و جذاب می توان به نینا دوبرف بازیگر سریال «خاطرات خون آشام»، اشلی بنسون بازیگر سریال «زیباروین کوچک دروغگو»، روبی رُز بازیگر سریال «نارنجی همان سیاه جدید است»، دیانا آگرون بازیگر سریال «گلی»، آلیسیا دبنام کری بازیگر سریال های «۱۰۰» و «از مردگان متحرم بترس»، جینا رودریگز بازیگر سریال «جین باکره»، ناتالی دورمر بازیگر سریال «بازی تاج و تخت» و البته الکسا داوالوس بازیگر زن زیبای سریال «مردی در قلعه بلند» اشاره کرد.

در همین ارتباط بخوانید :

جذاب ترین و زیباترین بازیگران سریالهای تلویزیونی در سال ۲۰۱۸ را بیشتر بشناسید! + تصاویر ( بخش اول )

سلبریتی های زیبایی که خود را زشت می بینند! + تصاویر

مجله پیپل زیباترین زن جهان در سال ۲۰۱۸ را معرفی کرد

بازیگرانی که زیبایی دلیل شهرتشان در سینما بوده! + تصاویر

چهره های مشهوری که بخش زیادی از ثروت خود را صرف جراحی های زیبایی کردند + تصاویر

بازیگران مردی که با انجام عمل جراحی زیبایی تغییر چشمگیری نسبت به گذشته یافتند! + تصاویر

منبع خبر

گرد آوری : مجله فیلم

صفحه 40 از 2,249
»...102030 قبلی 36373839404142434445 بعدی 506070...«